Fragment zbocza Falskro, z dwoma wodospadami.
Typowa roslinnosc poludniowych Hokut.
Ruiny dawnej świątyni pod samym szczytem Sorosa.
Surmenski niedzwiedz górski przy wodopoju.
Jeden z pomniejszych szczytów w okolicach Akintosa.
Mgła unosząca się z podnóży góry.
Źródło potoku ??µ???? u stóp Falskro.
Widok na Soros (najwyższy szczyt w tle)
Przez wieki Hokuci byli raczej zamkniętą wspólnotą, niechętnie spoglądającą na przybyszów z zewnątrz. Choć przejściowo opanowywali spore terytoria na wyspie, to zachowywali dystans i odrębność od podbijanych pobratymców.
Hokuci słynęli ze swojej bitności. Ich pułki piechoty były słynne od starożytności aż po współczesność. Początkowo specjalizowały się w użyciu halabard, potem jako jedne z pierwszych zaadaptowały broń palną.
Hokuty zawsze były regionem o konserwatywnych przekonaniach - najpierw rekrutowali się spośród nich liczni monarchiści, a w późniejszym okresie ogromne poparcie wśród górali zdobyli Tomasz i Adam Dura.
Nazwa Hokut (Hokucja, Góry Hokuckie), pochodzi od surmeńskich Hokutów, helleńskiego plemienia, które w XIV w. osiedliło się w północno-zachodniej części wyspy, niszcząc istniejącą tam kulturę Mejnów.
Początkowo Hokuci rywalizowali o ziemię z Iacynami i Surmami, jednak po inwazji plemion Słowiańskich, musieli stawić czoła m.in. Reekom, Rendelom, a w końcu - Zawarom, którzy ostatecznie pokonali Hokutów i zepchnęli w raczej ubogie, mało żyzne rejony górskie. W efekcie to właśnie Hokuci są etnicznie najczystszą grupą helleńską, najmniej zmieszaną z etnosem słowiańskim.
